خودمونی

آنقدر در گفتن يک حرف حاشيه رفتم و به جای

نوشتن تنها يک کلمه گوشه ی دفتر خاطراتت شعرهای

حاشيه ای نوشتم تا عاقبت در حاشيه ی

چشمهايت افتادم .....

حالا كه حاشيه نشينی را تجربه می كنم ،

بگذار يک حرف حاشيه ای ديگر بزنم ....

دوستت دارم

........................................................................................................................................

شير نری دلباخته‏ ی آهوی ماده شد .

شير نگران معشوق بود و مي ‏ترسيد بوسيله ی

حيوانات ديگر دريده شود. از دور مواظبش بود ...

پس چشم از آهو برنداشت تا يک بار كه از دور او را مي نگريست ،

شيری را ديد كه به آهو حمله كرد . فوری از جا پريد و

جلو آمد ديد ماده شيری است . چقدر زيبا بود ، گردنی

مانند مخمل سرخ و بدني زيبا و طناز داشت . با خود گفت :

حتما گرسنه است. همان جا ايستاد و مجذوب زيبايی ماده شير شد .

و هرگز نديد و هرگز نفهميد که آهو خورده شد .

.................................................................................................................................

طرف توی يه مانور از هواپيما با چتر ميپره پايين چترش باز نميشه ،

ميگه : خب خدا رو شکر که اين فقط يه مانوره !!!

***

معلم : بگو ببينم ، تيمور لنگ چه طور به حكومت رسيد ؟

دانش آموز : آقا اجازه، لنگ لنگان !

.....................................................................................................................................

اگر خداوند تکه ای زندگی به من ارزانی می داشت ،

قبایی ساده می پوشیدم ، نخست به خورشید چشم

می دوختم و نه تنها جسمم که روحم را عریان می کردم .

(( گابریل گارسیا مارکز ))

.....................................................................................................................................

گفتی ميروم ، باران كه ببارد بر ميگردم .

باور كردم حالا سالها از دوری ديدار و دستها در گذر باران هايی كه آمدند

تا دست خلوت های مرا به دور دست تو گره بزنند ميگذرد و تو نيامدی ...

حق داری ديگر روزگاراعتماد به باران وبابونه های خيالی گذشته است و

من حتی نگران نيامدنت هم نيستم حالا خوب می دانم هر بارانی كه

ببارد چشمانی منتظر دنبال دستهای تنهايی می گردند كه

صاحب شعرند و قرار است روزی به بهانه باران برگردند .

+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم بهمن 1387ساعت 9:39 بعد از ظهر توسط عرفان |

دخترانه

خواستگار

يقه اولين خواستگار رو بچسبيد كه شايد تنها شتر بخت شما باشه. ناز و لفت و ليس رو بذاريد كنار. در معرض ديد باشيد، گذشت اون زمان كه مي‌گفتن: من اون دختر نارنج و ترنجم كه از آفتاب و از سايه مي رنجم. سن ازدواج رو بيارين پايين، همون 17 يا 18 خوبه. بالاتر كه برين همچين بگي نگي از دهن مي‌افتين. تموم دوست پسراتونو تهديد به ازدواج كنيد، اگه موندن چه بهتر، نموندن دورشون رو درز بكشيد. دعاي باز شدن بخت رو دور گردنتون آويزون كنيد، يه وقت كتابشو دور گردنتون آويزون نكنيد كه گردن لطيفتون كج مي‌شه

پسر‌هاي فاميل بهترين و در دسترس‌ترين طعمه‌ها هستند، رو هوا بقاپيدشون. رو شكل و شمايل ظاهري پسرها زياد حساسيت به خرج نديد، پسرهاي خوشگل، هستن دچار مشكل...! توي اجتماع بر بخوريد، با مردم قاطي شيد، با ننه صغرا و بي‌بي عذرا نشست و برخاست كنيد، همينا هستن كه شادوماد مي‌سازن واستون. يه كم به خودتون برسيد، منظورم آرايش و برداشتن زير ابرو و ريمل و پودر و سايه و كرم شب و روز و ماسك خيار و فر مژه و خط لب و خط چشم و... نيست. حداقل قيافه يه آدم رو داشته باشيد. در پوشش دقت كنيد، لباس چسب و كوتاه فقط آدماي بوالهوس رو دورتون جمع مي كنه، يه پوشش سنگين و اندكي رنگين با حفظ معيارهاي دوماد پسند بهترينه.

مهمون كه مياد قايم نشيد، چاي ببريد، پذيرايي كنيد، خلاصه يه چشمه بياين كه بعله ما هم هستيم. سعي كنين از هر انگشتتون هفت نوع هنر بباره كه مامانه بتونه جلوي در و همسايه قر و قميش بياد كه دخترم قربونش برم اينجوريه و اونجوريه... تا مامانه و باباهه مي‌گن دخترمون ديگه وقته عروسيشه مثل لبوي نپخته سرخ نشين و در بريد، در حركات و سكناتتون اين نظر رو تاييد كنيد و دنبالشو بگيريد. بلاخره اگه خداي نكرده مي‌خواين جزو اون يك ميليون و هفت صد هزار دختر بي شوهر نباشيد (تازه اگه همه پسراي اين مملكت دوماد شن، كه نمي شن

هر چي داريد، رو كنيد، منظورم اعضا و جوارحتون نيست منظورم كمالات و هنر مندياتتونه. و اينو بگم كه از هيچ دوره زندگيتون به اندازه وقتي كه با نامزد محبوبتون زير سايه درخت توي يه پارك خلوت داريد معاشقه مي كنيد لذت نخواهيد برد، حالا به بعدنش كار ندارم. و آخرين توصيه اينكه عوض اينكه توي جريانات عشقي خيابوني و زودگذر غرق بشيد و مثل كبك سرتونو زير برف كنيد يه خورده به فكر زندگي آينده‌تون بشيد و اينقدر از اين دست به اون دست نريد چون كثيف مي‌شيد مي پکيد!ديگ به ديگ ميگه ته ديگ

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم مرداد 1387ساعت 0:32 قبل از ظهر توسط عرفان |

ادامه

خصوصیات دختر خوانمها از ۱۴ تا ۲۸ سالگی...

سن ۱۴ سالگی: تا پارسال هر کی بهشون می گفت:چطوری؟ می گفتن: خوبم مرسی! حالا میگن: مرسی خوبم!

سن ۱۵ سالگی: هر کی بهشون بگه سلام، میگن علیک سلام! ... نقاشیشون بهتر میشه (بتونه کاری و رنگ آمیزی و ...)

سن ۱۶ سالگی: یعنی یه عاشق واقعین!... فردا صبح هم می خوان خودکشی کنن!... شوخی هم ندارن!

سن ۱۷ سالگی: نشستن و اشک می ریزن!... بهشون بی وفایی شده!... (کوران حوادث)!

سن ۱۸ سالگی: دیگه اصلاً عشق بی عشق!... توی خیابون جلوی پاشون رو هم نگاه نمی کنند!

سن ۱۹ سالگی: از بی توجهی یک نفر رنج می برن!... فکر می کنن اون یه آدم به تمام معناست!

سن ۲۰ سالگی: نه! نه! اون منو نمی خواست! ... آخرش میره یه کور و کچلی و میگیره! میدونم!

سن ۲۱ سالگی: فقط ۲۷-۲۸ سالگی قصد ازدواج دارن! فقط!

سن ۲۲ سالگی: خوش تیپ باشه! پولدار باشه! تحصیلکرده باشه! قد بلند باشه! خوش لباس باشه! ... (آخ که چی نباشه!)

سن ۲۳ سالگی: همه ء خواستگارها رو رد می کنن!

سن ۲۴ سالگی: زیاد مهم نیست که چی ریختیه! یا چقدر پول داره! فقط شجاع باشه ! ما رو به اون چیزایی که نرسیدیم برسونه!

سن ۲۵ سالگی: اااه! ... پس چرا دیگه هیچکس نمیاد! ؟ هر کی میخواد باشه! باشه!

سن ۲۶ سالگی: یه نفر میاد!... همین خوبه!... بله!

سن ۲۷ سالگی: آخــیش!

سن ۲۸ سالگی: کاش قلم پات میشکستو خواستگاری من نمیومدی!!

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم مرداد 1387ساعت 0:31 قبل از ظهر توسط عرفان |

دخترانه و پسرانه

خصوصیات آقا پسرها از ۱۴ تا ۲۸ سالگی...

سن ۱۴ سالگی: تازه توی این سن هر روز از بر تشخیص میدن! (اول بدبخت!)

سن ۱۵ سالگی: یاد می گیرن که تو خیابون به مردم نگاه کنن!... از قیافه خودشون بدشون میاد.

سن ۱۶ سالگی: توی این سن اصولا ً راه نمیرن، تکنو میزنن! ... حرف هم نمیزنن، داد میزنن! با راکت تنیس هم گیتار میزنن!

سن ۱۷ سالگی: یکمی مثلاً آدم میشن!... فقط شعرهاشون رو بلند بلند میخونن!

سن ۱۸ سالگی: هر کی ر. می بینن، تا پس فردا عاشقش میشن!... آخ! آخ! آهنگهای داریوش مثل چسب دوقلو بهشون می چسبه!

سن ۱۹ سالگی: دوست دارن همه چیز را در آن واحد داشته باشن!... تیز میشن! ابی گوش میدن!

سن ۲۰ سالگی: از همشون رو دست میخورن!.. ستار گوش میدن که نفهمن چی شده!

سن ۲۱ سالگی: زندگی رو چیزی غیر از این بچه بازیها می بینن! (مثلاً عاقل میشن)

سن ۲۲ سالگی: نه! می فهمن که زندگی همش عــشقه!... دنبال یه آدم حسابی میگردن!

سن ۲۳ سالگی: یکی رو پیدا می کنن! اما مرموز میشن! (دیدشون عوض میشه!)

سن ۲۴ سالگی: نه! اون با یک نفر دیگه هم دوسته! اصلاً لیاقت عشقه منو نداشت!

سن ۲۵ سالگی: عشق سیخی چند؟!! ... طرف باید باباش پولدار باشه! حالا خوشگل هم باشه بد نیست!

سن ۲۶ سالگی: این یکی دیگه همونیه که همهء عمر میخواستم!... افتخار میدین غلامتون بشم؟

سن ۲۷ سالگی: آخیــش!

سن ۲۸ سالگی: کاش قلم پام میشکست و خواستگاری تو نمیومدم!!!